De grootst bekende aap, de Gigantopithecus blacki, is uitgestorven door een tekort aan voedingsstoffen in het fruit dat hij at. Dat blijkt uit onderzoek van Yingqi Zhang, verbonden aan de Chinese Academy of Sciences in Beijing.

Tand van een Gigantopithecus Bron: Wikimedia Commons / Forschungsinstitut Senckenberg
Tand van een Gigantopithecus
Bron: Wikimedia Commons / Forschungsinstitut Senckenberg

Zo’n tachtig jaar geleden ontdekte de Duitse antropoloog Gustav Heinrich Ralph von Koenigswald een enorme tand, lijkend op die van de mens, in een drogisterij in Hong Kong. Het beest waarvan de tand afkomstig was noemde hij Gigantopithecus. Vanaf die dag zijn er van het dier duizenden tanden en drie kaakbeenderen gevonden in het zuiden van Azië. Daaruit konden onderzoekers afleiden dat het beest zo’n drie meter groot was. Daarmee is het de grootst bekende aap. Waarom het beest uitstierf, bleef onduidelijk.

Yingqi Zhang wist opheldering te geven na het analyseren van 17 nieuw ontdekte Gigantopithecus-tanden. Deze tanden behoren tot de jongste resten die van de aap zijn gevonden. Oftewel, de tanden waren van een van de laatste reuze-apen die op aarde rondliepen. De aangetroffen tandcorrosie op de tanden, duidt volgens Zhang op problemen met de voeding.

Chemicus Sijbren Otto wil in het lab leven maken uit dode chemische soep, en is al aardig op weg
LEES OOK

Chemicus Sijbren Otto wil in het lab leven maken uit dode chemische soep, en is al aardig op weg

Chemicus Sijbren Otto is met een mirakelstuk bezig: hij probeert in zijn Groningse lab leven te kweken uit een levenloze, chemische soep. Onlangs ontv ...

De aap moest waarschijnlijk op een ander dieet overschakelen toen het klimaat veranderde en planten zoals bamboe verdwenen. ‘De tanden suggereren dat de Gigantopithecus vervolgens is overgestapt op minder voedzame vruchten waarin veel zuren zitten’, zo laat Zhang in een persverklaring weten. Door een tekort aan de benodigde voedingsstoffen is de reuze-aap vervolgens uitgestorven. De resultaten van het onderzoek zijn onlangs gepubliceerd in het vakblad Quaternary International.

Lees ook: